Pierwszy wyrok TSUE w sprawie WIBORu – czy przełomowy?

Niejednoznaczne odpowiedzi

12 lutego 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał pierwszy wyrok dotyczący oceny klauzul zmiennego oprocentowania opartych o wskaźnik WIBOR. Odpowiedzi Trybunału na zadane przez Sąd Okręgowy w Częstochowie pytania prejudycjalne w dużej mierze nie przynoszą prostych wytycznych, które jednoznacznie przesądziłyby, która ze stron, tj. kredytobiorcy czy banki, mają rację w sporach dotyczących kredytów złotówkowych.

Ochrona konsumencka

Co jednak istotne Trybunał uznał, że WIBOR podlega badaniu pod kątem abuzywności. Uczestnicy sektora bankowego podnosili w tym względzie, że WIBOR jest wskaźnikiem właściwym dla waluty polskiej i kwestia ta podlega uregulowaniu w przepisach prawa, a w takim przypadku dyrektywa 93/13, kształtująca fundament ochrony konsumenckiej, nie znajduje zastosowania.

Trybunał ww. poglądu nie podzielił i wskazał, że warunek umowny przewidujący oprocentowanie zmienne oparte na WIBOR, jest objęty zakresem stosowania dyrektywy konsumenckiej.

Obowiązek informacyjny

W odpowiedzi na pozostałe pytania dotyczące w szczególności zakresu obowiązków informacyjnych spoczywających na banku Trybunał wskazał na dwie zasadnicze kwestie:

Po pierwsze, ani brak poinformowania kredytobiorcy o szczególnych cechach WIBOu (m.in. o

tym, że konkretny bank jest jednym z podmiotów mających wpływ na kształtowanie wysokości tego wskaźnika), ani same te szczególne cechy nie nadają automatycznie klauzuli zmiennego oprocentowania nieuczciwego charakteru.

Po drugie, zakres informacji nt. ryzyka związanego ze zmiennym oprocentowaniem kredytu, które bank powinien przekazać kredytobiorcy przed zawarciem umowy, należy oceniać przede wszystkim na podstawie dyrektywy 2014/17 w sprawie umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi. Zgodnie z art. 14 tej dyrektywy bank ma obowiązek dostarczenia zindywidualizowanych informacji za pośrednictwem formularza ESIS. Powinno tam być uwzględnione ryzyko związane ze znacznym wzrostem oprocentowania kredytu i to w formie ostrzeżenia, że całkowity koszt kredytu ponoszony przez kredytobiorcę oraz RRSO mogą ulec zmianie.

Konsekwencje nieważności

W zakresie ostatniego z przedstawionych do rozpoznania zagadnień, tj. skutków związanych z potencjalnym wyeliminowaniem z umowy klauzuli zmiennej stopy procentowej dla dalszego funkcjonowania umowy, Trybunał nie ustosunkował się, podnosząc, iż kwestia ta należy do oceny sądów krajowych dokonywanej na kanwie konkretnego przypadku.

Podsumowując, omawiany wyrok z pewnością nie wpłynie na rozpatrywanie spraw kredytów złotowych tak, jak to miało miejsce w przypadku kredytów powiązanych z walutą obcą po wydaniu przez Trybunał 3.10.2019 r. wyroku w tzw. sprawie Państwa Dziubak. Tym bardziej z nadzieją należy wyczekiwać kolejnych wyroków Trybunału w sprawach C-243/25, C-586/25 i C-607/25, które również będą dotyczyć analizy WIBORu.