Sankcja kredytu darmowego (SKD) a odsetki od prowizji – co zmienia wyrok SN II CSKP 89/26?

Sąd Najwyższy w wyroku z 8 lipca 2026 r. (sygn. II CSKP 89/26) rozstrzygnął, czy bank może naliczać odsetki od tej części kredytu konsumenckiego, która odpowiada prowizji. To kolejne istotne orzeczenie w sporach o sankcję kredytu darmowego (SKD) i ważna wskazówka zarówno dla kredytobiorców, jak i dla banków.

Czego dotyczy wyrok SN z 8 lipca 2026 r. (II CSKP 89/26)?

W centrum sprawy znalazło się pytanie, czy bank może naliczać odsetki od części kredytu przeznaczonej na sfinansowanie prowizji oraz jakie znaczenie ma to dla prawidłowości informacji przekazywanych konsumentowi. Wyrok wpisuje się w szerszy spór o to, jak daleko może sięgać koszt kredytu konsumenckiego i jakie konsekwencje powinny spotkać bank za błędy w konstrukcji umowy kredytowej.

Odsetki od prowizji kredytu konsumenckiego – na czym polega problem?

W praktyce bankowej często zdarza się, że prowizja jest finansowana z kredytu – konsument nie płaci jej od razu z własnych środków, lecz bank dolicza ją do kwoty finansowania. Problem pojawia się wtedy, gdy bank zaczyna naliczać odsetki także od tej części kredytu, która odpowiada prowizji.

Sąd Najwyższy podkreślił zasadnicze rozróżnienie między kwotą faktycznie udostępnioną konsumentowi a kosztami kredytu. Prowizja jest kosztem kredytu, a nie środkami, które konsument rzeczywiście otrzymuje do dyspozycji – samo techniczne włączenie prowizji do kwoty kredytu nie powinno zmieniać jej charakteru.

Ma to znaczenie nie tylko dla wysokości naliczanych odsetek. Taki sposób konstruowania umowy kredytu może wpływać również na RRSO oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta.

Co wyrok oznacza w praktyce dla kredytobiorców?

Najważniejszy wniosek jest prosty: sposób skonstruowania umowy kredytowej ma znaczenie. Nie wystarczy sprawdzić, ile wynosi prowizja czy oprocentowanie. Istotne jest również to, od jakiej kwoty bank nalicza odsetki, jak przedstawia całkowitą kwotę kredytu, jak wylicza RRSO i czy informacje zawarte w umowie pozwalają konsumentowi rzeczywiście zrozumieć ekonomiczne konsekwencje zawartej umowy.

Wyrok II CSKP 89/26 wzmacnia więc znaczenie transparentności kosztów kredytu i potwierdza, że koszty ponoszone przez konsumenta nie powinny być przedstawiane w sposób, który zaciera granicę między kapitałem kredytu a jego kosztami.

Jednocześnie nie należy wyciągać z tego wyroku wniosku, że każda umowa kredytowa z prowizją automatycznie podlega sankcji kredytu darmowego. Każdy przypadek wymaga analizy konkretnej umowy i sposobu wykonania obowiązków ustawowych przez kredytodawcę.